Mijn collega’s maken het mogelijk dat ik hier kan werken

Als Saskia Tieben, administratief medewerker bij de afdeling Inkoop, ’s ochtends het Slingeland binnenkomt, weet haar blindengeleidehond Esja precies wat haar te doen staat. De zwarte labrador loopt met haar mee naar haar kamer, begroet de collega’s en krijgt een snoepje. Daarna gaat ze rustig in haar mand liggen en kan Saskia aan het werk.

Een nieuwe werkplek

De eerste drie jaar na haar terugkeer kwam Saskia met een taxi naar het ziekenhuis. Daarna kreeg ze haar eerste blindengeleidehond, Julie, ook een labrador. 

Saskia bleef nog jarenlang bij Logistiek werken. Totdat een wijziging in een computersysteem ervoor zorgde dat ze haar werk niet meer goed kon uitvoeren. In 2021 maakte ze de overstap naar de afdeling Inkoop. Daar vond ze een nieuwe plek waar ze inmiddels alweer 5,5 jaar met veel plezier werkt. “Ik draai gewoon mee in het team. Ik heb veel contact met collega’s door het hele ziekenhuis en met leveranciers. Ik houd vooral de levertijden van medische artikelen in de gaten. Als iets niet op tijd geleverd wordt, neem ik contact op met de leverancier. Soms overleg ik met een verpleegafdeling of een ander artikel geschikt is.”

Ook op haar telefoon gebruikt Saskia software die berichten en informatie voorleest. Digitale hulpmiddelen maken het voor haar mogelijk zelfstandig te werken. Toch kan er volgens haar nog veel verbeteren. “Thuiswerken is bijvoorbeeld nog geen optie. Dat vind ik wel jammer, want het zou me veel energie schelen als ik ook een dag thuis zou kunnen werken. Maar technisch blijkt dat nog te ingewikkeld.”

Collega’s maken het verschil

Haar collega’s spelen een belangrijke rol. “Zij maken het mogelijk dat ik hier kan werken.” Elke week krijgt Saskia een overzicht van de openstaande bestellingen in Excel. Haar collega’s halen de gegevens uit AFAS, het inkoopsysteem, en zetten ze voor haar klaar. Haar computer leest de informatie vervolgens voor.

Teammanager Jan-Willem vindt het bewonderenswaardig hoeveel inzet en wilskracht Saskia toont om haar werk goed te doen. “Voor ons is Saskia in de eerste plaats gewoon een collega met een hond. Natuurlijk vraagt haar manier van werken soms iets van ons, maar dat gaat eigenlijk heel vanzelfsprekend. Het helpt ook dat Saskia goed kan aangeven wat ze van ons nodig heeft.” 

Saskia zit niet samen met haar collega’s op één kamer. “Ik moet me goed kunnen concentreren op mijn spraakcomputer. Als ik alles om me heen hoor, raak ik afgeleid. En mijn collega’s zouden last hebben van de stem van mijn computer. Daarom werk ik met de deur dicht. Ook voor Esja is dat beter. Hoort ze op de gang een vrolijke stem, dan wil ze nog weleens kijken of er iets te beleven valt”, zegt Saskia lachend.

Gelukkig zitten de collega’s dichtbij. Tijdens de lunch gaat de deur open en maakt Saskia met collega’s een wandeling. “Esja moet natuurlijk uit en we zitten hier vlak bij het bos.”

Ook toen haar blindengeleidehond Julie met pensioen ging, merkte Saskia hoe fijn de betrokkenheid van haar collega’s was. “Julie heeft bijna zeven jaar in het Slingeland rondgelopen. Mijn collega’s organiseerden een heuse afscheidsreceptie voor haar. Dat was echt te leuk.”

Op weg naar het nieuwe Slingeland

Saskia loopt iedere werkdag ongeveer veertig minuten naar haar werk. Een taxi kan ze gebruiken, maar daar maakt ze nauwelijks gebruik van. "Misschien vier of hooguit vijf keer per jaar, bijvoorbeeld als het glad is of heel hard regent."

In juni volgend jaar verhuist het Slingeland naar een nieuwe locatie. De wandeling naar haar werk wordt dan meer dan een uur. Ze gaat binnenkort vier verschillende routes oefenen. “Een blindengeleidehond heeft afwisseling nodig. Ik moet Esja uitdagen en prikkelen. Hoe meer ik dat doe, hoe leuker zij het vindt.” Samen met iemand die kan zien, verkent Saskia de routes. Ze leert herkenningspunten kennen, zoals een bepaalde afslag, een paaltje of een oversteekplaats. En de weg vinden in het nieuwe ziekenhuis straks? “Mijn collega’s geven mij tegen die tijd een uitgebreide rondleiding.”

Zelfstandig, maar nooit alleen

Het werken kost Saskia meer energie dan vroeger, maar ze krijgt er veel voor terug. “Werken is zoveel meer dan geld verdienen. Het is meedoen, sociale contacten hebben en jezelf ontwikkelen. Dat is allemaal goed voor je eigenwaarde.”

Mensen reageren soms verwonderd als ze horen dat ze werkt. “Maar ik denk altijd: waar een wil is, is een weg. Iets is niet onmogelijk als het tegendeel nog niet is bewezen.”

Of ze trots is op wat ze heeft bereikt? Ze aarzelt even. “Ja, best wel. Ik weet me aardig staande te houden.” En dat doet Saskia op eigen kracht, met haar digitale hulpmiddelen en Esja aan haar zijde. En met collega’s die met haar meedenken en haar ondersteunen waar dat nodig is. Want zelfstandig werken betekent niet dat je alles alleen hoeft te doen.