Ook als je niet meer beter wordt, kun je de regie houden over je leven

Gepubliceerd op: 29 januari 2026

Loraine (27) woont samen met haar vriend Niels in Doetinchem. Tweeënhalf jaar geleden kreeg zij de diagnose uitgezaaide eierstokkanker. Waar haar eerste gedachte was: ik ga dood, zet zij zich nu als vrijwilliger in voor het Oude IJsselhuis in Doetinchem. Haar missie: betere zorg en aandacht voor jongvolwassenen met kanker in de Achterhoek.

AYA staat voor Adolescents & Young Adults: jongvolwassenen tussen de 18 en 39 jaar met kanker. Een levensfase waarin een kankerdiagnose grote gevolgen heeft voor opleiding, werk, sport, relaties en toekomstplannen. Vorige week stond Loraine in het Slingeland om hyacinten te verkopen en geld op te halen voor het AYA-fonds, dat zich inzet voor het verbeteren van de kwaliteit van leven van jongvolwassenen met kanker. Wij spraken met Loraine over leven met kanker, identiteit en regie; ook als genezing niet meer mogelijk is.

Sport was mijn identiteit

“Ik was en ben een echte sportfanaat,” vertelt Loraine. “Ik werkte fulltime in een sportschool als instructeur en personal trainer, deed vijf keer per week krachttraining en nam deel aan powerliftwedstrijden.” Ze behaalde zelfs een NK-kwalificatie, iets waar ze nog altijd trots op is. “Twee jaar geleden kreeg ik de diagnose eierstokkanker stadium 4. Mijn leven stond in één klap op z’n kop. Mijn eerste gedachte was dat ik dood zou gaan, maar tegelijkertijd wilde ik er alles aan doen om ‘schoon’ te worden.” Maar toen hoorde ze hoorde dat genezing niet meer mogelijk was. “Dat moment was verschrikkelijk. Ik was vooral bezig met hoe ik dit mijn ouders en mijn vriend moest vertellen. Dat typeert mij wel: ik denk altijd eerst aan anderen.”

Zingeving in het Oude IJsselhuis

Omdat Loraine eerder een depressie had meegemaakt, wist ze dat zingeving voor haar essentieel is. Ze werd vrijwilliger bij het Oude IJsselhuis, een inloophuis voor mensen met kanker en hun naasten. “Ik kende het eigenlijk niet en had zelf niet echt de behoefte om koffie te drinken met mensen die veel ouder zijn dan ik, maar besloot toch eens op de website te kijken. Daar zag ik dat er nog geen AYA-aanbod was. Vanuit mijn behoefte om anderen te helpen, bood ik aan om daarmee aan de slag te gaan.” Samen met de coördinator en een andere AYA bouwt Loraine nu aan AYA-zorg in de regio. “Eens per maand organiseren we een Walk & Talk. We willen een community opbouwen en samen ontdekken welke behoeften er zijn. Die kunnen namelijk voor iedereen anders zijn.” Loraine’s missie is duidelijk, de ziekte heeft haar drang om anderen te helpen niet weggenomen.

Grenzen voelen en keuzes maken

Sporten doet Loraine nog steeds, maar aangepast. “Ik train nu drie keer per week in plaats van vijf. Ik voel me fysiek goed en heb momenteel geen behandelingen.” Met de hormoontherapie is ze gestopt. “Ik werd er depressief van. Dat was geen kwaliteit van leven voor mij.” Die depressie bracht ook andere inzichten. “Ik realiseerde me dat ik in de sportschool eigenlijk niet meer op mijn plek zat. Het werk vond ik leuk, maar de werkomgeving niet. Diep van binnen wist ik dat al langer, maar ik wilde mijn klanten en collega’s niet in de steek laten.” In april vorig jaar stopte ze. “Toen ik me mentaal zo slecht voelde, kon ik het niet meer verbloemen.

Loraine heeft ze nog een tip voor zorgverleners: "Onderschat hormoontherapie niet. Het kan enorme impact hebben op de mentale gezondheid. Ik had met hormonen geen kwaliteit van leven meer. Blijf daarom altijd vragen hoe het mentaal gaat."

AYA-zorg: verder dan behandelen alleen

Loraine kwam al vroeg in aanraking met AYA-zorg. “Na mijn diagnose in het Slingeland werd ik doorgestuurd naar het Radboudumc. Tijdens mijn eerste chemo had ik al contact met een AYA-verpleegkundige. Dat vond ik heel fijn. Ze belde regelmatig om te vragen hoe het met me ging.”
In eerste instantie ging het vooral over de behandeling, later ook over andere thema’s. “Mijn inkomen daalde bijvoorbeeld naar 70 procent, wat financieel best een uitdaging was. Mijn vriend en ik waren net op zoek naar een koophuis. We hadden zelfs al bezichtigingen gehad, maar na mijn diagnose bleek een hypotheek geen optie meer.”
Of een kinderwens een thema was voor ons? “Eigenlijk niet echt. We hadden wel al een naam bedacht voor als we ooit een dochter zouden krijgen, maar wisten nog helemaal niet zeker of we wel kinderen wilden. Daardoor kwam het nieuws dat ik geen kinderen kan krijgen minder hard binnen.”

Werken met kanker

Inmiddels werkt Loraine twintig uur per week als digital assistant voor een bedrijf in Aalsmeer. “Ik kan flexibel vanuit huis werken, dat is fijn.” De baan kreeg ze aangeboden. “Solliciteren als ongeneeslijk zieke is niet altijd makkelijk.” Ze vertelt dat ze eerder werd afgewezen vanwege ‘te weinig ervaring’. “Mijn cv was vooraf bekend en ik vertelde pas tijdens het gesprek dat ik ziek ben. Dat voelde tegenstrijdig.” Daarnaast geeft ze nog één uur per week bodypump. “Omdat ik het gewoon heel leuk vind.”

Inspireren door eerlijk te zijn

Dit seizoen doet Loraine mee aan het BNNVARA-programma Over Mijn Lijk waarin Tim Hofman jonge mensen die ongeneeslijk ziek zijn en alles uit hun leven proberen te halen, volgt. “Ik doe mee omdat ik mensen wil inspireren. Of je nu ziek bent of gezond: het leven kan zomaar veranderen. Veel mensen staan daar niet bij stil. Ik ook niet.”

Loraine sluit af met een boodschap die verder reikt dan ziekte. “Ik bleef te lang ergens werken uit verantwoordelijkheidsgevoel. Ik had eerder voor mezelf moeten kiezen. Dat doe ik nu wel. Eigenlijk zouden we dat allemaal moeten doen. Ziek zijn brengt dus ook mooie dingen op mijn pad.”

Laatst bijgewerkt op: 05 februari 2026